Lata II wojny światowej
3 września 1939 - podług postanowieniami wcześniejszej uchwały Episkopatu - ewakuował się w położenie uznane zbyt najbezpieczniejsze w diecezji tj. do klasztoru franciszkanów w Stopnicy. W połowie września złożył wizytę w kieleckim oflagu. podczas okupacji prowadził politykę uległości w stosunku do okupanta, zgodną spośród linią papiestwa oraz oczekiwaniami III Rzeszy. mimo szalejącego terroru okupanta, w charakterze jedyny własny biskup nie zaprzestał wydawania "Wiadomości Diecezjalnych", zaś w 1941 zamierzał wydać "Zbiór Kazań". Wykazywał obojętność w stosunku do losu księży aresztowanych przez Gestapo[7]. Pertraktował spośród generalnym gubernatorem na Wawelu. społem spośród innymi biskupami przychylnymi[8][9] okupantowi (biskupem Kubiną spośród Częstochowy oraz biskupem Lorkiem spośród Sandomierza) wziął udział w zorganizowanej przez Hansa Franka konferencji w Radomiu. plenarny Gubernator zaproponował na niej podpisanie deklaracji w której biskupi zobowiązywaliby się sypać księży. propozycja ta została po namyśle odrzucona. Był zaangażowany w aktywność charytatywną, pomagał klerykom i księżom także zza własnej diecezji, m. in. późniejszemu biskupowi lubelskiemu Piotrowi Kałwie. Popierał wyjazdy Polaków na roboty do fryc uważając, że tam mają większe szanse przeżycia wojny. W maju 1940 w korona drzewa pasterskim napisał że nie jest dozwolone nam podsuwać ucha na podszepty podejrzanych ludzi szczególnie kiedy próbują wciągnąć młode siły do nieobliczalnych konspiracyjnych akcji - co wzbudziło krocie kontrowersji. Był przeciwnikiem akcji zbrojnych podziemia przeciwko Niemcom, gdyż uważał że prowadzą zaledwie do wykrwawienia się - uważał że społeczeństwo powinno przeczekać okupację hitlerowską. zbyt swoją postawę został napiętnowany w Biuletynie Informacyjnym AK, i w następnej kolejności w Sprawozdaniu Ministra Spraw Wewnętrznych w Londynie Stanisława Mikołajczyka w sprawie sytuacji w okupowanej Polsce w rozdziale "Położenie kościoła katolickiego" (Sprawozdanie nr 6/42, L. dz. K. 5006/42).